Head High Second Floor proudly presents Angel City Blues, a photography exhibition by Vinai Dithajohn, a photographer and people history recorder. This exhibition takes audiences on a bittersweet journey around Bangkok, a city that has grown with a centralized development. People from other provinces and countries has migrated here in search of hope. Meanwhile, buildings, roads and structures are expanding due to an accelerating pace of economic growth. However, sidewalks are shrinking, leaving small people with little or no public space. These individuals are marginalized, pushed into crime-ridden slums. Vinai’s intimate photography brings us face-to-face with strangers, allowing us to experience and understand Bangkok in a way we've never experienced before.

Angel City Blues began with the chapter "Addiction and Redemption”, which chronicled Vinai's career as a photojournalist, covering the facts of the Thai Rak Thai Party's 2003 war against drugs. He got in touch with those in the drug world and documents the lives of drug addicts and inmates, as members of society. Vinai then takes us on a tour of meeting the urban people who are left behind by city development. Vinai’s job as a delivery rider via a mobile application allows him to explore the city's nooks and crannies with his camera. This exhibition explores the underrepresented people of our capital city. Vinai's close-up photographs emphasize their existence and nature, grounded in the belief that all humans are equal.

The exhibition is divided into sections showing people on the streets of Bangkok, their homes, their livelihoods, and their spaces for expressing their identities. Set against separate background of day and night : the "People of the Night" section explores the lives of people in red-light districts, night shift workers, and the homeless. While “Day Drifters” explores the lives of urban people in daytime, also events of the 2011 floods, undeniably attributed to global warming and demonstrating the state's ineffectiveness, which turned out to encourage people to support each other to survive the toughest time. “Day Drifters” also explores people during political protests in central Bangkok highlight the centralized concentration of power in the capital. And people from all over the country who seek to assert their rights must travel from their homes to here.

Head High Second Floor ภูมิใจเสนอ Angel City Blues นิทรรศการภาพถ่ายศิลปะโดย วินัย ดิษฐจร ช่างภาพนักบันทึกประวัติศาสตร์ประชาชน ที่จะพาผู้ชมไปสัมผัสชีวิตที่สุขปนเศร้าของมนุษย์แห่งกรุงเทพมหานคร เมืองที่เติบโตแบบรวมศูนย์ความเจริญไว้ที่ส่วนกลาง ผู้คนต่างด้าวจากจังหวัดอื่นและประเทศอื่นอพยพเข้ามามากขึ้นเพื่อหาโอกาสทำกิน ในขณะเดียวกัน ตึกและสิ่งปลูกสร้างและเลนถนนก็ขยายตามอัตราเร่งของความเจริญทางเศรษฐกิจ แต่ทว่าพื้นที่ทางเท้ากลับถูกเบียดบังให้แคบลงจนคนตัวเล็กๆ แทบไม่มีพื้นที่สาธารณะในแบบเดิม คนตัวเล็กลีบลง ถูกขับให้ออกไปเป็นคนชายขอบ แออัดอยู่ในสลัม ที่เต็มไปด้วยปัญหาอาชญากรรม ภาพถ่ายระยะประชิดในแบบคลุกวงในได้พาเราไปสบตาคนแปลกหน้า เพื่อรู้สึกและเข้าใจความเป็นกรุงเทพมหานครในแบบที่ไม่เคยมองมาก่อน Angel City Blues มีจุดเริ่มต้นจากภาค Addiction and Redemption ซึ่งเล่าถึงเหตุการณ์ซึ่งวินัยทำหน้าที่เป็นช่างภาพข่าวผู้ติดตามข้อเท็จจริงเกี่ยวกับสงครามที่รัฐบาลพรรคไทยรักไทยต่อต้านยาเสพติดในปี 2003 เมื่อเขาเข้าไปคลุกคลีกับผู้คนในแวดวงยาเสพติด รวมถึงการเข้าไปบทึกภาพสารคดีเกี่ยวกับวิถีชีวิตของผู้บำบัดและผู้ต้องขังจากคดียาเสพติด เพื่อบันทึกภาพของพวกเขาในฐานะสมาชิกของสังคม หลังจากนั้นวินัยได้พาผู้ชมไปเฝ้ามองผู้คนในเมืองซึ่งต่างถูกทิ้งไว้เบื้องหลังจากการพัฒนาเมือง โดยอาชีพที่วินัยทำควบคู่กับบทบาทช่างภาพ คือการเป็นพนักงานไรเดอร์ส่งของผ่านบริการแอพพิเคชันมือถือ ซึ่งช่วยให้เขาได้ตระเวณพกกล้องถ่ายรูปไปสำรวจซอกหลืบของเมืองไปในตัว นิทรรศกานี้เล่าถึงเพื่อนมนุษย์ที่อาศัยอยู่ในด้านที่ไม่ได้ถูกนำเสนอให้เป็นความน่าภูมิใจของเมืองหลวง ภาพถ่ายในระยะประชิดของวินัยให้ความสำคัญต่อความมีตัวตนและธรรมชาติของคนเหล่านี้ บนพื้นฐานความเชื่อที่ว่ามนุษย์ทุกคนเท่ากัน นิทรรศการแบ่งตอนให้เห็น ผู้คนบนท้องถนนของกรุงเทพฯ ซึ่งเป็นทั้งที่อยู่อาศัย แหล่งทำมาหากิน เป็นพื้นที่แสดงออกถึงอัตลักษณ์และตัวตนของพวกเขา โดยมีฉากหลังกลางวันและกลางคืนแยกจากกัน ในส่วนของ People of the night วินัยพาผู้ชมไปสัมผัสชีวิตของผู้คนในย่านเริงรมย์ เหล่าพนักงานกะดึก รวมถึงคนจรไร้บ้าน และในส่วน Day Drifters เป็นการสำรวจชีวิตของผู้คนในตอนกลางวัน และผู้ประสบภัยจากเหตุอุทกภัยใหญ่ปี 2011 ที่ยากจะปฏิเสธว่าเป็นผลพวงจากภาวะโลกร้อน และยังสะท้อนความขาดประสิทธิภาพของรัฐ ที่ผลักดันให้ประชาชนต้องช่วยเหลือเกื้อกูลกันเอง รวมไปถึงภาพถ่ายผู้คนในเหตุการณ์ประท้วงเชิงการเมืองกลางกรุงเทพฯ ซึ่งสะท้อนการรวมศูนย์อำนาจไว้ที่เมืองหลวงเพียงจุดเดียว และผู้คนทั่วประเทศที่อยากเรียกร้องสิทธิส่วนใหญ่ต้องเดินทางเข้ามาที่นี่เท่านั้น

CURATORIAL STATEMENT

I PAINT IT BLACK 1999 is the most personal solo exhibition by young artist Chayanon Jaihan, alias THE 1999, in which he gives us a glimpse into his innermost being and deals with his pain in a raw, open, unsparing and radical manner.

Chayanon is currently going through a very painful phase in his life and reveals himself to us exactly as he feels: lonely, sad and lost. Again and again, dark (self-)portraits and semi-abstract images, painted on whatever was available at the time. It is the fragility, fragmentation and incompleteness of the works that fascinate us.

The artist is dealing with the impending death of his beloved mother, who is dying of cancer. He feels powerless and can only be there, holding her hand, caring for her and feeding her. And he transforms his pain and grief into art.

This show also provides insight into the daily struggle of this talented artist, who is trying to survive, sometimes not knowing how to pay the rent, with no money for art supplies and nothing to eat. But driven by the desire to create works that arise from an inner urge and reflect his true feelings.

Chayanon shares his fate with many of his generation. His dark, very personal images speak a universal language.

There is nothing we would rather ignore than the transience of the world around us. Yet we are confronted with it from time to time. How do we deal with the awareness that something is irretrievably lost? People who disappear from our lives, whom we love more than anything else?

How can you go on when you are far away from home, cope with loss when the loneliness is too great, when there is no one there to listen or sleep next to you or even hold your hand, and your body aches from crying, when in the loneliness of distance the memories are too vague and the longing for comfort grows?

Chayanon Jaihan realises at this stage in his life that he is lost, and that is a positive thing, because only those who can admit it will find something, and he will certainly find it.

Reinhard Kressner, Chiang Mai, 11 August 2025

คำแถลงของภัณฑารักษ์

I PAINT IT BLACK1999 คือ นิทรรศการเดี่ยวของศิลปินรุ่นใหม่ ชญานนท์ ใจหาญ ที่สะท้อนถึงตัวตนของศิลปินมากที่สุด ในนาม THE 1999 — บทเปิดใจที่เปลือยความรู้สึกอย่างหมดเปลือก เปิดโอกาสให้ผู้ชมได้เห็นถึงตัวตนที่ลึกที่สุดของศิลปิน ถ่ายทอดผ่านความรู้สึกของการต่อสู้กับความเจ็บปวด อย่างตรงไปตรงมาไม่ปิดบังด้วยวิธีการที่สุดโต่ง ราวกับพาเราดำดิ่งสู่ห้วงลึกของจิตวิญญาณ จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจแห่งความจริง

ในตอนนี้ชญานนท์กำลังเผชิญบททดสอบแห่งชีวิตที่หนักหน่วงที่สุด เขาเผยให้เห็นถึงความรู้สึกที่แท้จริง—ความเดียวดาย ความเศร้า และการหลงทางซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผลงานของเขาปรากฏเป็นภาพเหมือนตนเองและภาพกึ่งนามธรรมอันหม่นมืด สร้างสรรค์ลงบนวัสดุที่พอจะหาได้รายล้อมตัวเขาในขณะนั้น ทว่ามันกลับสะท้อนถึงความบอบบาง ความแหว่งวิ่น  และความไม่สมบูรณ์ในชิ้นงานนั้นเอง กลับกลายเป็นเสน่ห์ที่ดึงดูดสายตาและความรู้สึกของผู้ชม

เบื้องหลังภาพเหล่านี้ คือการที่ศิลปินเฝ้ามองชีวิตของมารดาผู้เป็นที่รักค่อย ๆ เลือนหายจากโลกด้วยโรคมะเร็ง เขาไม่อาจทำอะไรได้มากไปกว่าการคอยอยู่เคียงข้าง จับมือ ป้อนอาหาร และดูแลเธอทุกลมหายใจที่เหลืออยู่ ในขณะที่ความเจ็บปวดเหล่านั้นถูกกลั่นกรองและไหลรินออกมาเป็นงานศิลปะ

นิทรรศการนี้ยังเผยให้เห็นการดิ้นรนในชีวิตประจำวันของศิลปินผู้มีพรสวรรค์ ซึ่งในบางเวลาตัวเขาเองไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะจ่ายค่าเช่าในแต่ละเดือนได้อย่างไร ไม่มีทุนสำหรับวัสดุในการสร้างสรรค์ผลงาน และแม้แต่การทานอาหารในแต่ละมื้อยังเป็นเรื่องยากเย็น แต่ด้วยแรงปรารถนาที่จะสร้างสรรค์ผลงานจากแรงผลักดันที่อยู่ลึกภายในจิตใจยังคงขับเคลื่อนเขาอยู่ งานที่ซื่อสัตย์ต่อความรู้สึกของเขาก็ยังคงโหมแรงอยู่เสมอ

ชญานนท์มิได้เดินอยู่เพียงลำพังในเส้นทางนี้ เขาแบ่งปันชะตากรรมร่วมกับคนรุ่นเดียวกันอีกมากมาย ผลงานของเขา แม้จะสะท้อนถึงอารมณ์ส่วนตัว แต่ความมืดมนของงานกลับถูกบอกผ่านงานศิลปะเป็นภาษาที่ทุกคนเข้าใจได้

เราทุกคนล้วนอยากหลีกหนีจากความไม่จีรังของสิ่งรอบตัว ทว่ากลับพบเจอมันอยู่เสมอ เราจะรับมืออย่างไร เมื่อรู้ว่าบางสิ่งจะสูญสิ้นไปอย่างไม่มีวันกลับ โดยเฉพาะเมื่อสิ่งที่หายไปจากชีวิตเราตลอดการคือผู้คนที่เรารักเหนือสิ่งใด

แล้วเราจะก้าวต่อไปได้อย่างไร เมื่อต้องอยู่ห่างไกลบ้าน  จะรับมืออย่างไรเมื่อความโดเดี่ยวมันหนักหนาเกินไป จะทำอย่างไรเมื่อไม่มีแม้แต่คนที่จะคอยรับฟัง คนที่นอนข้างกัน หรือแม้แต่คนที่คอยกุมมือ ร่างกายเจ็บร้าวจากน้ำตาที่หลั่งรินไม่ขาดสายในความอ้างว้างจากระยะทาง และความทรงจำที่ค่อย ๆ เลือนราง ขณะที่ความโหยหาความอบอุ่นนั้นกลับก่อตัวขึ้น

ชญานนท์ ใจหาญ เกิดความตระหนักในห้วงชีวิตนี้ได้ว่าว่าเขากำลัง “หลงทาง” ทว่าสิ่งเหล่านี้กลับเป็นเรื่องที่งดงาม เพราะมีเพียงแต่ผู้ที่ยอมรับในสิ่งนี้ได้เท่านั้น จึงจะค้นพบบางสิ่ง และเขาก็จะพบมันอย่างแน่นอน

ไรน์ฮาร์ด เครสส์เนอร์

เชียงใหม่, 11 สิงหาคม 2568